Voor mij voelt het, als mama van drie jonge kinderen van 8, 2 en 0, alsof ik op een rijdende trein zit. Het landschap - de momenten - vliegen razendsnel voorbij. Zodra ik probeer te focussen op iets dat me opvalt terwijl ik door het raampje kijk, is het moment alweer voorbij.  Mij achterlatend in een waas. Je kunt de kleuren nog voor de geest halen, maar het is niet meer haarscherp. Zo voelt de tijd voor mij. Ik doe mijn best om alles in me op te nemen, te genieten van het moois dat er is. Maar de overgang van alles in elkaar blijft. Een mengsel van heel veel liefde, hard werken, spelen, verzorgen, er zijn of het even moeilijk hebben. Zo gaat dat denk ik met een tijd waarin je kindjes klein zijn en ze zich razendsnel ontwikkelen. Als ik mijn camera vastheb, beleef ik het nu intenser. Het lukt dan wel om het moment te bevriezen, terwijl we in de rijdende trein zitten die voortzoeft. Als we de nacht inrijden, de kindjes slapend op bed (hopelijk!) , kijk ik terug naar de momenten die ik heb weten te bevriezen. Ik voeg ze toe aan de waas van kleuren, emoties, geluiden en geuren die in mijn herinnering zit. En heb het voor even 'vast'. Terwijl het nu alweer vervlogen is.